foto z https://www.thesun.co.uk
Ale tylko na wstępie. W Niemczech zabito człowieka bo jadł lody w czasie ramadanu. We Francji zaatakowano policjanta młotkiem i na wszelki wypadek zamknięto 900 osób w przepięknej Notre Dame. Szukają jego wspólników.
Tak to już jest nudne. Dla nas tu, w Polsce. Na razie, bo szkoli się już grupa dysponująca dokładnymi planami kilku naszych miast. ( Super news. Tak jakby planów wszystkich naszych miast nie było w internecie.) Czytaj dalej
Kolejne już spotkanie w auli opolskiego Uniwersytetu zorganizowane przez tamtejszą Wszechnicę Solidarności w środę 17 maja zgromadziło tym razem wyjątkowo małą liczbę zainteresowanych. Chyba nie tylko z powodu błędnie podanego adresu.
Temat spotkania z amerykańskim prawnikiem Nikolasem Nikasem był specjalistyczny: “Klauzula sumienia w praktyce medycznej” – powinien zainteresować lekarzy, pielęgniarki, lecz niekoniecznie “szeroką publiczność” nie mającą na co dzień takich dylematów.
Ołtarz
Minął już Wielki czwartek. Dzień świąteczny, pamiątka Ostatniej Wieczerzy, ustanowienia stanu kapłańskiego, ale przecież nie tylko. Choć może w wielu naszych świątyniach nie powiedziano o tym tak jasno, jak się powinno powiedzieć. Nie powiedziano, że właśnie w tamten pamiętny czwartek po raz pierwszy padły te słowa „Bierzcie i jedzcie. To jest ciało moje.” Jezus Chrystus wiedząc, że odejdzie zostawił nam dar najwspanialszy i najświętszy, swoje ciało. Ustanawiając w ten sposób Eucharystię, Czytaj dalej
Kiedy to się wreszcie skończy? I jak się to skończy?
Z jednej strony człowiek jest ciekawy i chciałby zobaczyć, ale z drugiej jak się naczytał o tym co już było, to jednak raczej wolałby się z tego świata oddalić zanim się to wszystko zacznie.
Niekoniecznie trzeba czytać, żeby się bać. Przecież chyba każdy doznał czegoś takiego jak rewolucja żołądkowa. Prawda, że nie było przyjemnie?
A przecież rewolucje te duże, to po prostu spływają krwią. Czytaj dalej
Muszę przyznać, że spowodowane ostatnimi wydarzeniami „kulturalnymi” powszechne i zmasowane, oburzenie i protesty budzą we mnie uczucia mieszane. Z jednej strony cieszy powszechność: „Mamy jeszcze sporo normalnych, niezdegenerowanych obywateli.”
Z drugiej jednak oburza dysproporcja sił, absurdalność sytuacji i bezradność tych, od których oczekiwałbym zorganizowanego, zinstytucjonalizowanego przeciwdziałania. Czytaj dalej